Wielkimi krokami zbliża się upragniony wyjazd do akademii sportowej w duńskim Gerlev. (Gerlev Idrætshøjskole). Szykuje się czteromiesięczna przygoda życia? Kto wie. Wszystkie osoby które wyjechały na to stypendium nazywają je najdłuższymi koloniami w ich życiu i miło wspominają ten wyjazd. Najbardziej rajcuje mnie to, że będę miał okazję porozmawiać po angielsku i poznać wiele różnych sportów.

Do wyboru było kilka tematów. Wybrałem 'ADVENTURE' bo łączy się to z moimi zainteresowaniami i umożliwi mi łażenie po duńskich krzajach. Oprócz tego paintball, kajaki, rowery, wspinaczka, budowanie tratwy, sruvival i wiele innych...

No właśnie, rower. Rower z komunii leży popsuty od kilku dobrych lat w piwnicy i nie nadaje się do niczego. Szrot totalny. Upolowałem prawie nowego Kross'a Level A4 za świetną cenę 920zł na Allegro. Boże pobłogosław ten serwis! Podobnie rolki (których się boję, bo nigdy na nich nie jeździłem i pewnie zginę na pierwszej górce), dorwałem okazję za 220zł (Fila coś tam Pro). Nowe w Decathlonie kosztują niecałe 400zł a upolowane mają tylko małą ryskę na przedzie buta.

Jazda na nim jest o wiele przyjemniejsza niż na 'czołgach' z marketów. Przedwczoraj przejechałem chyba najdłuższy w moim życiu dystans 40km, po lesie, nogi trochę odczuły ale będzie coraz lepiej.

Czarno-biały Kross z profilu:

I jeszcze kilka fotek samego Gerlev:

No i nowy rok nadszedł! Właściwie już 15 dni temu z wielkim hukiem i atrakcjami. Mam nadzieję, że powiedzenie, jak w sylwestra tak przez cały rok się sprawdzi, bo muszę przyznać, że było naprawdę niesamowicie!

Tegorocznego sylwestra planowałem o dziwo już 2 miesiące wcześniej, co jest niesamowitym wydarzeniem, ponieważ zazwyczaj wpadałem gdzieś na ostatnią chwilę, czasem z czystego przypadku. Część zaproszenia prezentowała się następująco:

MIEJSCE; 
CHATA STRAŻY GRANICZNEJ POD ŚNIEŻNIKIEM ( kiedyś Scheneeberg Baude) 
PONIŻEJ ZAMIESZCZAM ZDJĘCIA CHATKI, 
JEST TO OPUSZCZONA CHATKA A WIĘC W TERMINIE NASZEGO POBYTU TO MY BĘDZIEMY TAM GOSPODARZYLI, CHATKA MA 2 PIETRA, JEST SZCZELNA ( NIE KAPIE NA LEP I NIE WIEJE, W ŚRODKU ZNAJDUJE SIĘ SPRAWNY PIEC, SĄ DWA STOŁY ŁAWECZKI I KILKA PRYCZY ALE NA GÓRZE JEST SPORO MIEJSCA DO SPANIA NA OK. 15 OSÓB, WODA JEST 300 M OD CHATKI, 

W sieci krążyło tylko jedno zdjęcie tej chatki i praktycznie jechaliśmy tam w ciemno, tylko jedna osoba wiedziała (mniej, więcej) gdzie owa chatka się znajduje. : )

Pomijając już podróż integrującą, która suma sumarum była umiarkowanie spokojna, ale niepozbawiona dużej dawki śmiechu. Około godziny 15:00 byliśmy już w Międzygórzu po półgodzinnej przejażdżce wysłużonym autobusem, który wiele już widział, a pewnie jeszcze dużo zobaczy. Jesteśmy na miejscu startu, cel – Schronisko koło Śnieżnika.

Jako, że w zimę dni są krótsze, a ludzie i zwierzęta cierpią wielce z tego powodu permanentnym bólem głowy i rozdrażnieniem, to oczywiście nie mogło zabraknąć przygód z tym związanym. Idąc w ciemnych górach przeoczyliśmy oznaczenie czerwonego szlaku i zrobiliśmy ok 40min drogi idąc nie w tym kierunku, jednak Beniu i Twardy idąc jako „skauci” poradzili sobie z jego odnalezieniem. Trasa nie była marzeniem dla piechura z ciężkim plecakiem wypełnionym głównie pasztetem i alkoholami różnych rodzajów i kolorów, śnieg, który był dzień wcześniej mokry zdążył zamarznąć i pod górę wchodziliśmy praktycznie jak pod szklance, do tego sączące się strumyczki skutecznie doprowadzały świeżą dawkę szklistej powłoki. Finalnie dotarliśmy około godziny 21.

Otwieramy drzwi i nagle zaskoczenie. W chatce były już dwie osoby. Krótkie przywitanie i udajemy się na górę w celu rozłożenia rzeczy i obadania terenu. Nocna imprezka trwała w najlepsze do 2. Pierwsza noc była zdecydowanie najzimniejsza z całego wyjazdu, zapewne za sprawą niedziałającego jeszcze wtedy pieca.

Dzień II zaczął się od uszczelniania, przepychania i czyszczenia komina oraz rąbania drewna, aby kolejną noc przeżyć w bardziej komfortowych warunkach. Całą zabawę piłowania drzewa piłą moja-twoja, przerwały nam głosy rozbawionych ludzi zmierzających w naszą stronę i znowu zdziwienie. „Ludzie? Tutaj?” (Są chyba lepsze miejsce na spędzanie sylwestra niż dziurawa górska chatka ;) ). Przybysze okazali się żeglarzami z Wrocławia i po krótkiej rozmowie poczęstowali nas przepyszną herbatą z rumem (albo na odwrót), dla dodania nam wigoru, jak to powiedzieli. Ekipa liczyła 8 osób czyli razem na chwilę obecną w chatce znajdowało się 18 osób.

Trzeba dodać, że wtorkowy poranek był najpiękniejszy z wszystkich. Cudowna widoczność, błękitne niebo i delikatne chmury unoszące się poniżej. Idąc do strumienia promienie słońca prześwitywały przez ośnieżone iglaste drzewa, że sprawiały wrażenie nierealnych, albo co najmniej mocno podrasowanych w Photoshopie.

Dzień III: Wyprawa na Śnieżnik po to aby zjechać z niego na jabłuszkach, albo „dupolotach” jak wolała mówić poznańska część towarzystwa. Trochę mokro, trochę zimno, ale zabawa przednia, pomimo kilku siniaków. Polecam serdecznie. Następuje rotacja w chatce, żeglarze idą dalej, przychodzi 10 osobowa ekipa z pobliskiego Kletna. Kilkoro z nich okazało się być muzykami i wprowadzili bardzo sielską atmosferę do tego wielogwiazdkowego hotelu. (gwiazdy można było zobaczyć przez prześwity w dachu).

Sylwester: Zaczął się właściwie kilka godzin po przebudzeniu. I trwał w najlepsze do 4 rano. Szkoda się rozpisywać jak to dokładnie wyglądało, bo można to sobie wyobrazić. Świetnie wyglądała przyniesiona przez kolegę Brzoskwinię czerwona flara która była substytutem fajerwerków.

W międzyczasie konkurs picia wody ze strumyka i zjazd z najbardziej stromej górki na jabłuszku, o il to drugie szczególnie okazało się kontuzjogenne, to woda miała wlaściwości lecznicze i to chyba jej powinienem dziękować za to, że nie miałem kaca, bo woda ognista lała się szybciej niż ten górski strumyk.

Dzień VI: Powrót. Gdy już każdy doszedł do siebie po sylwestrowej nocy, która przedłużyła się także na cały piątek czas wracać do domu. Sprzątanie i lecimy! Zejście poszło nam o wiele sprawniej i byliśmy na dole dużo przed odjazdem autobusu, więc pozwoliliśmy sobie na odrobinę cywilizacji i zamówiliśmy pizzę. Musiała być naprawdę bardzo słaba, bo nawet po tylu dniach jedzenia pasztetu z keczupem smakowała przeciętnie. Powrót był ciężki, zwłaszcza dla pasażerów którzy dzielili z nami przedział w pociągu, dobrze że w zabawie czas szybciej płynie, bo 110 minut opóźnienia z Leszna do Poznania to był koszmar. Herbata z cukrem, która robi się krócej niż półgodziny to było to czego potrzebowałem w tamtej chwili.

Było cudownie...

„Podróż przecież nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę, i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety. W rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca. Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej. „

Ryszard Kapuściński